يه روز بغض گلوت رو فشرد بهت قول مي دم كه

 مي خندونمت ولي من میتونم باهات گريه كنم

 اگه يه روز خواستي در بري حتما خبرم كن

 قول ميدم كه ازت بخوام وايسي اما

 من تونم باهات بدوم اگه يه روز نخواستي

 به حرفاي كسي گوش كني خبرم كن قول ميدم

كه خيلي ساكت باشم اما اگه يه روز سراغم رو

 گرفتي وخبري نشد سريع به ديدنم بيا احتمالا بهت احتياج دارم

      می دانم که این قلمها و کاغذها جای تو را برایم پر نمی کند.

   می دانم که اگر هر چه بیشتر از تو بگویم بیشتر دلتنگ می شوم.

                دانم که تو برایم دست نیافتنی هستی...

                می دانم که شاید دوستم نداشته باشی.

   می دانم که اگر تو مرا نخواهی،دوست داشتن من هیچ فایده ای ندارد.

            می دانم که چه طور مرا دیوانه خود کردی...   

                  می دانم جنس عشقت چیست.     

                می  دانم همیشه از چه حرف می زنی...    

                     می دانم دلت دلتنگ چیست...       

                     می دانم نیازمند چه هستی.       

               می دانم که می خواهی با من چه کنی....       

                           همه اینها را می دانم             

                                  ...........

                      ما شاید تو این را ندانی که من:       

          (( بی صبرانه می خواهمت و بی انصافانه دوستت دارم.))

اگر دنیای ما سنگ است

بدان سنگینیه سنگ هم قشنگ است

اگر دنیای ما دنیای درد است

بدان عاشق شدن از بهر رنج است

اگر عاشق شدن پس یک گناه است

دل عاشق شکستن صد گناه است

شکستم بی صدا یک بار دیگر

خطا کردم من یک بار دیگر

دو چشم تو مرا از راه به در کرد

شکستم توبه را یک بار دیگر

خداوندا

کسی از پشت پرچین نگاهم کرد

 نگاهم کرد وبا افسون چشمانش سر به راهم کرد

سفر،غربت، اسیری دربه در بودن چه گویم

که تنها شوق ماندن در کنارم بی پناهم کرد

سر بر شانه هایت بگذار

دست هایت را دورت حلقه کن

و خودت را محکم در آغوش بکش باور کن

غیر از خودت هیچکس را نداری

به اندازه ی غرور او

به اندازه ی خودخواهی اش

به اندازه روزهای بی هم بودن،

....تنهایی....

 اشک هایت را پاک کن

شاید تو هم روزی شانه ای پیدا کنی

و آغوشی برای تنهایی ات

 سر بر شانه هایت بگذار

و امشب در بسترت

خودت را بوسه باران کن

و تا به صبحدم برای دلت

.غزل های عاشقانه بخوان.

وباور کن باور

که بعد از مریم  توتنهای تنهایی

...تو تنهایی ...

حتی به نبودنت فکر

هم نکرده بودم باورم نمی شه که حالا

تنهای تنها قدم بر می دارم

می ترسم پشت سرمو نگاه کنم

و ببینم که نیستی نمی خوام باور کنم

که تو دیگه نیستی

اونم به این راحتی  بدون اینکه حتی به من فرصت بدی

یه ریزه راجع به نبودنت فکر کنم  یا حتی بپرسم چرا می ری

......  ......

روزای خوبی بودن

...خیلی دوستت داشتم…

با هم بودنمون رو

حاضر نبودم با هیچ چیز عوض کنم

دستات، نگاهت، بوسه هات

برای هیچکدوم جایگزینی نداشتم

تو هم همیشه می گفتی

"منم همینطور"

........

با هم می رفتیم حرف می زدیم

می خندیدیم یهو دیدم تنهام

تنهای تنها

به همین راحتی رفته بودی

بدون اینکه حتی به من فرصت بدی

به نبودنت هم فکر کنم!!

حقيقت تلخ است اما نه به تلخی تنهايی

تنهايی سخت است اما نه به سختی جدايی 

می خواستم اسمتو روی سينه ام خال کوبی کنم

اما ترسيدم که صدای قلبم تو رو اذيت کنه...

 وقتي بارون چشات ميگه وقت رفتنه

کاش قلبم درد تنهایی نداشت . چهره ام هرگز پریشانی نداشت . برگهای اخر تقویم عشق حرفی از یک روز بارانی نداشت .کاش می شد راه سرد عشق را بی خطر پیمود و قربانی نداشت

.......................................

..............

كتاب مي مونن كه تا وقتي تمام نشن براي ديگران جذاب اند . پس سعي كن خودت رو جلوي ديگران تند تندورق نزني تا زود تمام بشي براي اينكه وقتي تمام بشي مطمئن باش ميرن سر يك كتاب ديگه

.........................

...........

تنهايی گل ميخک دارم ميخک قشنگ و زيبا بهر تو کاشتمش تا به تو هديه دهم گل تنهايی را ابر را گفتم آبش داده بادرا بهر نوازش چه سفارش کردم تا به آن بوسه زند بوسه های آرام همچو پروانه به گل گر به آن بوسه زنی با تو سخن خواهد گفت اين گل میخک من حرف هايی دارد ...

.........................

..........

اين جهان کسي هست که با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي کند و صداي قلبت آبرویت را به تاراج مي برد، مهم نيست که او مال تو باشد. مهم اينه که فقط باشد، زندگي کند، لذت ببرد و نفس بکش

سکوتم را به باران هديه کردم , تمام زندگي را گريه کردم , نبودي در فراق شانه هايت ، به هر خاکي رسيدم تکيه کردم

روزي که دلم پيش دلت بود گرو دستان مرا سخت فشردي که مرو روزي که دلت به ديگري مايل شد کفشان مرا جفت نمودي که برو...............بوديم و کس پاس نميداشت باشد که نباشيم بدانند که بوديم..................اخه بي قبله عشق نماز عاشق جي ميشه؟ اخر غصه چشات سهم چشاي کي ميشه؟............... هزار بار قسم خوردم كه ديگه اسم تو را بر زبان نيارم ولى افسوس كه اسم تو قسمم بوده

مال منی و به اندازه دلم

یا معبدی که به سمت تو مایلم

بغض شبانه که از راه می رسد

خورشید وار می آیی مقابلم

حالا که از تو به دریا رسیده ام

پس کو بساط رسیدن به ساحلم 

اگر بگويم وجودت گرمي بخش زندگيم نيست دروغ گفته ام اما چگونه مي توانم اينطور آرام و صبور به انتظارت بنشينم وقتي نمي دانم پس از طلوع آفتاب کدامين روز به ديدارم خواهي آمد؟ نمي دانم چه کسي بر پيشاني من واژه انتظار را نوشته است که اينگونه بايد تاوان اين پيشاني نوشت شوم را پس بدهم؛ خاموش باشم و دم نزنم و براي گشايش کارهايم فقط دست به دعا ببرم. نمي دانم کدام طلسم را به تقديرم بسته اند و کداميک از خدايان شوم 

هنوز معنای باران نفهمیدم که بر اسمان دلم باریدی

هنوز معنای محبت را نمی دانستم که تو در کنج دلم جای دادی

نمی دانم تو را به چه چیز صفت دهم

 با کدام گل سرخ جواب محبتهای تو را کنم

هنوز معنای عشق نمی دانستم که تو با عشق ورزیدن به من عشق را نشان دادی

وقتی قلم در دست داشتم تا به جای گل سرخ نامه ای برایت بنویسم

هیچی به ذهن نمی رسید به جز اینکه بگویم

دوستت دارم

پس فرصتی برای عاشقی من بده

به کجا باید رفت؟.....ز که باید پرسید؟!!!

واژه عشق و پرستیدن چیست؟

جان اگر هست چرا در من نیست؟

من که خود می دانم ..راه من راه فناست

قصه عشق فقط یک رویاست....

اه ای راه سکوت...

اه ای ظلمت شب....

من همان گمشده این خاکم...

به خدا عاشق قلبی پاکم....

محاكمه عشق بود
و قاضي عقل
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم

مي خواهم از ديار شما سفر كنم و به كوي عشق بروم ، مي خواهم بجائي بروم كه حرف مرا بفهمند ، جائي كه دروئي ، دروغگوئي ، ريا و ............... نباشد .

آري ديگر از ديار شما خسته شده ام شما هائي كه مرا تنها گذاشتيد و رفتيد ولي براي اين سفر طولاني سفري كه اصلاً نمي دانم از كجا شروع مي شود و به كجا ختم خواهد شد را شروع خواهم كرد .

اصلاً نمي دانم يك چنين جائي وجود دارد يا نه ؟

ولي من آنقدر مي گردم تا كوي عشق را پيدا كنم .

اگر به آن سرزمين برسم ، به كوي عشق برسم در آنجا ديگر كسي از من فرار نخواهد كرد و در آنجا كساني هستند كه مرا دوست داشته باشد با قلبشان .

واي خداي من يعني من به اين سرزمين خواهم رسيد به سرزميني كه عشق يك طرف نباشد فقط من دوستش نداشته باشم او نيز مرا دوست داشته باشد باورم نمي شود ولي مي دانم كه يك چنين جائي وجود دارد ولي سختيهاي زيادي در اين راه بايد متحمل شوم .

در اين راه چه توشه اي بايد با خود بردارم ، چي چيزي در اين راه نياز دارم ، نمي دانم ؟
ولي دلم نمي خواهد چيزي با خودم در اين راه بردارم اما مي دانم كه به يك سري لوزام احتياج دارم سعي مي كنم توشه سبك براي اين راه كه راه عشاق است بردارم .

خيلي دير شده است بايد بروم ، بايد آماده سفر شوم ، سفري دور ، دراز ، پر از مشكلات ، سختي ها و .................

در اين راه مي خواهم كه تنها و بي ياور بروم تنهاي تنها .

در اين راه نيازي به همراه ندارم و احساس تنهائي نمي كنم .

خدايا كمكم كن تا به اين ديار برسم .

يك پارچه چهار گوش برداشتم بايد زودتر آماده سفر شوم در داخل آن يك پياله و تكه اي نان گذاشتم و بر دوش خود قرار دادم و آماده سفر هستم همين توشه اندك براي سفر من كافيست .

خسته از اين دنيا ، مردمانش كه همه دورنگ هستند ، مي خواهم به دنياي يك رنگي بروم به دنياي عشق و صفا ، دنياي كه صداقت و درستي ، راستي در آن است .

با كسي خداحافظي نمي كنم بلند مي شوم از اين شهر پر از هياهو دور شوم و به سكوت آرامش بروم .

بدون خداحافظي از خانه خارج شدم در حالي كه بر پشتم كوله اي داشتم ، خيلي رفتن از اين ديار درونگ برايم سخت هست گرچه خيلي مرا اذيت كردند .

در دنياي دورنگ شما قلبم را شكستند ، كمرم خم شد ، حرفهايم را كه از خود گفتم باور نكردند و خواستند ببينند كه در پس اين نوشته هاي پر احساس چه كسي است و ديدند و رفتند و با رفتنشان تمام وجودم آتش گرفت و اشك در چشمانم براي هميشه حلقه زد ...................

خواهش مي كنم ديگر اين سفر را باور كنيد و مرا كه با شما صادق هستم همراهي كنيد و گمان نكنيد كه من هم مثل شما دروغ مي گويم .

بجائي مي خواهم بروم كه شما ها نباشيد ، درست است كه قلبم و كمرم را شكستيد ولي چه كنم كه اين دل ساده من از زخمهائي كه بر آن زديد باز شما را دوست دارد و شما را بخود مي خواند من به او گفتم كه بيا برويم از اين دنيا ولي او هيچ به اين حرفها گوش نمي دهد .

اسير شماها است ولي من با هر سختي كه است از شما او را جدا خواهم كرد و به كوي عشق خواهم برد .

پاهايم ياريم نمي كند ، گوئي چون كوهي شده اند ولي من خواهم رفت چرا كه تصميم خودم را گرفته ام و به اين ديار مي روم چه با پا چه بي پا .

چرا كه دانسته ام اينجا جاي براي من و دلم نيست .

دلم بچه گي مي كند و حرف گوش نمي دهد ولي افسارش را چون اسبي كه سركش است مي گيرم و از اين ديار مي برم .

تمام موهاي سرم را شما ها سپيد كرديد و بر صورتم چين انداخته ايد ديگر كافيست بايد بروم دلم براي همه شما تنگ مي شود ، دوستتان دارم .

اشك امان مرا هميشه مي برد ، در اين سفر فقط اشك دريا و ياس سپيد با من همسفر هستندحال با كوله اندك از خانه خارج شدم و در را پشت سرم بسته ام ولي از كدام سمت بايد بروم ؟

نمي دانم ولي بايد جائي بروم بسمتي بروم كه از مردم خالي باشد بايد از شهر دور شوم آري پس سمت كوه حركت خواهم كرد .

حركت خودم را آغاز كردم بسمت كوه حركت كردم شيب تندي دارد نفسهام به شماره افتاده است ....

تقريبا از شهر دور شده ام ولي هنوز شهر را مي بينم دلم براي همه شما هائي كه قلبم را شكستيد و در دنياي من آمديد و رفتيد تنگ مي شود .

مي دانيد هر چي مي كشم از اين دلم هست كه با همه ضرباتي كه از شما خورده باز هم شما را دوست دارد !

براي خودم هم عجيب است ؟

احساس دلتنگي مي كنم براي شما كه دوستتان دارم ولي چه كنم ديگر از همه چيز از همه كس خسته شدم ام .

دلم را شكستيد و طوفاني در دلم به پا كرديد و ابرهاي باران زار را به آسمان خانه دلم آورديد و غم را در خانه دلم همدم هميشگي كرديد بعضي وقتها از دست همه شماها عصباني مي شوم و از همه شماها متنفرم ولي عصبانيتم فقط براي چند لحظه است و باز سراسيمه دوباره بسوي شما مي آيم و مي گويم كه دوستتان دارم .

وقتي كه به حرفهايي كه به من زديد فكر مي كنم آهي جانسوز از سينه ام بيرون

مي ايد آهي كه اگر در نزديك من باشيد شما را مي سوزاند كه به من مي گويد دنياي تو خيلي قشنگ است اما واقعيت چيز ديگري هست .

كاشك من هم مي توانستم دنياي واقعي شما را ببينم ولي چه كنم كه چشمان دلم فقط خوبي مي بيند و بس !

باشد روزي خواهد رسيد همه شما بدنبال من خواهيد آمد اما آن زمان ديگر من نيستم و در گورستان آرام به آرامش رسيده و به خواب ابدي رفته ام .

ادامه دارد